يكى از علويانيكه به مناطق سمت شرقى خراسان به سند رهسپار شد ، عبد اللّه اشتر بن محمد نفس زكيه بن عبد اللّه بن حسن بن حسن بن على ( رض ) بود كه پدرش محمد نفس زكيه بر منصور خروج كرده بود . چون درينوقت والى سند عمر بن حفص عتكى به تشيع گرويد ، پس در سنه 147 ه 764 م عبد اللّه پيش او آمد و در حضور يكى از راجگان كه دوستدار رسول خدا و اولاد او بود با احترام پذيرايى شد ، ولى در آخر در جنگى كه بر كنار مهران ( سند ) با قواى حكمران عباسيان هشام بن عمرو تغلبى كرد كشته شد ، و نعش او را در مهران افگندند ، و فرزند او را با اقاربش به بغداد فرستادند 151 ه 768 م . « 1 » در حدود 200 ه 815 م پيوستگى روحى و عقيدت مردم خراسان با آل محمد بدرجه‌يى بود ، كه در رمضان 201 ه 816 م مامون خليفه ناچار شد ، كه براى جلب رضاى اين مردم ، حضرت امام على رضا را بلقب « الرضا من آل محمد » در مرو وليعهدى خود داد « 2 » ، و مردم خراسان آنقدر برين امام فراهم آمدند ، كه موجب ترس و بيم مامون گرديد ، و بقول محمد بن نعمان ، او را در آب انار زهر داد ، تا از جهان رفت . « 3 » شيعيان اسماعيلى : در سلسلهء شيعيان اثنا عشريه اماميه گفتيم ، كه ايشان حضرت موسى كاظم ( 128 / 183 م ) بن امام جعفر صادق را امام هفتم شمارند . ولى جمعى برادرش اسماعيل ( متوفى 143 ه 760 ) را امام هفتم دانند ، بنابرين ايشانرا اسماعيلى گويند ، كه تبعهء اين مذهب در هند و افغانستان شمالى و ماوراء النهر و شام و مصر فراوانند . ايشانرا عقيده برينست كه اسماعيل آخرترين امامان ظاهر بوده و محمد مكتوم پسرش ، اولين امام مستور است ( 138 ه 755 م ) كه بعد ازو همه مستوراند ( و ما در شجرهء سابقه ، ائمهء مستور را نشان داديم . )

--> ( 1 ) - نزهة الخواطر 1 / 33 بحوالت ابن اثير در الكامل . ( 2 ) - طبرى 10 / 243 ( 3 ) - تاريخ الاسلام السياسى 2 / 163 بحوالت كتاب الارشاد خطى ورق 231 نسخه خطى ليدن .